انواع سمعک

معیارهای  مدار پردازشی و نحوه قرار گرفتن بر روی گوش دو معیاری هستند که برای طبقه بندی سمعک مورد استفاده قرار می گیرند.

براساس مدار پردازشی سمعک ها به انواع زیر تقسیم بندی می شوند:

سمعک آنالوگ

سمعک آنالوگ نسل اولیه سمعک ها می باشد که دارای ساده ترین مدار پردازشی است و اجزاء اصلی سمعک یعنی رسیور، میکروفون، و باتری را دارد.

سمعک  قابل برنامه ریزی

سمعک های شبه دیجیتال هستند که بوسیله کامپیوتر برنامه ریزی می شوند. رابط هایپرو برای اتصال به کامپیوتر مورد نیاز است.

سمعک دیجیتال

سمعک دیجیتال دارای اجزاء اصلی سمعک می باشد و از مدار پردازشی دیجیتالی از نوع DSP بهره می برد. سمعک دیجیتال بیش از یک برنامه شنیداری دارد.

سمعک هوشمند

از نسل سمعک های دیجیتال می باشند که مدار پردازشی آنها پیشرفته است. ردیابی گفتار از ویژگی های سمعک هوشمند می باشند.

سمعک وایرلس

سمعک وایرلس از تکنولوژی وایرلس استفاده می کند. پردازش دو گوشی از ویژگی های مهم سمعک وایرلس می باشد..

سمعک ها براساس قرار گرفتن بر روی گوش به انواع زیر تقسیم بندی می شوند:

جیبی (body worn)

سمعک های بزرگ که در افراد کهنسال و نوزادان استفاده می شد.

سمعک عینکی (spectacle)

سمعک های عینکی در افراد با نقص شنوایی و بینایی مورد استفاده قرار می گیرد.

سمعک پشت گوشی(BTE)

سمعک های پشت گوشی دارای دو قسمت اصلی موزیشکل و قالب می باشد. ارتباط هر دو قسمت از طریق تیوب می باشد.

سمعک های داخل گوشی(ITE)

این گروه از سمعک ها در داخل گوش قرار می گیرند.

سمعک های(IIC)

از مدل سمعک های داخل گوشی می باشند که به سمعک نامرئی معروف اند

سمعک های کاملا داخل کانال گوش(CIC)

این گروه از سمعک ها نیز از نوع سمعک داخل گوشی می باشند و تفاوت آنها با سمعک نامرئی در مکان قرارگیری آنهاست.

سمعک های داخل کانال(ITC)

محل قرارگیری سمعک های داخل کانال در بخش کوچکی از کانال و ابتدای مجرا می باشد.

سمعک

نظرات بسته شده اند.